download hier het verhaal van Ittersumerlanden

Van de huidige Nederlandse woningvoorraad is 28 % een bloemkoolwijk. Het typerende van deze wijken uit de jaren ’70 en ’80 zijn de vaak aanwezige woonerven. Door vertakkingen in de ruimtelijke structuur en opdeling van de wijk in segmenten (roosjes) hebben deze wijken vaak de bijnaam bloemkoolwijk. Ze zijn gebouwd tijdens de economische crisis en veel ervan zijn toe aan een grootschalige renovatie.Met zijn sleetse imago is het de vraag of de bloemkoolwijk de potentie heeft om te voldoen aan de huidige woonvraag. Maar als je goed kijkt sluit de typerende bloemkoolstructuur met woonerven juist aan bij de huidige vraag naar collectiviteit en buurtgevoel, met veel groen en ruimte: veel wijken zijn pareltjes verstopt onder een dikke laag stof.Ittersumerlanden, een bloemkoolwijk uit 1982, ligt aan de oostkant van Zwolle-Zuid. De opgave was herstructurering van de openbare ruimte en renovatie van de woningen. De wijkheeft genoeg potentie en kwaliteit: omzoomd door groen, dorps en informeel, maar met slecht geïsoleerde woningen en een verloederde openbare ruimte.In drie woonworkshops met bewoners is het concept van Ittersumerlanden ontstaan. Uit de gesprekken bleek dat ze zich vooral identificeren met hun eigen woning en niet met de wijk:deze heeft geen eigen identiteit. Het dorpse en groene karakter werd geroemd. Deze twee eigenschappen hebben we versterkt in zowel de woningen als de woonomgeving. In samenspraak met bewoners is een nieuwe identiteit voor de wijk gekozen: dorps en informeel wonen in het groen.Stedenbouwkundig was vooral het ontbreken van een duidelijke scheiding tussen voor- en achterkanten een probleem. De achterkanten van de woningen zijn geclusterd door het aanbrengen van ‘groene’ randen rondom de blokken. Deze randen versterken het groene karakter van de wijk. Ook ontstaat er een duidelijk verschil tussen openbaar en privé. De voorkanten en koppen zijn zoveel mogelijk aan het openbaar gebied gelegd met een eenduidige architectuur. De gerenoveerde woningen krijgen een nieuwe jas (gevel en dak) die aansluit bij de dorpse identiteit. De kantige, nieuwe contour van de woningen verwijst naar boerenschuren op het platteland. Zwart hout met witte accenten en groene hagen versterken verder het dorpsgevoel en dragen bij aan de nieuwe dorpse identiteit.Deze nieuwe identiteit is de drager van het plan. Hierdoor heeft de wijk een tweede leven gekregen en misschien zelfs een beter uithoudingsvermogen dan zijn nieuwbouwcollega’s inde buurt.

download hier het verhaal van Ittersumerlanden

Van de huidige Nederlandse woningvoorraad is 28 % een bloemkoolwijk. Het typerende van deze wijken uit de jaren ’70 en ’80 zijn de vaak aanwezige woonerven. Door vertakkingen in de ruimtelijke structuur en opdeling van de wijk in segmenten (roosjes) hebben deze wijken vaak de bijnaam bloemkoolwijk. Ze zijn gebouwd tijdens de economische crisis en veel ervan zijn toe aan een grootschalige renovatie.Met zijn sleetse imago is het de vraag of de bloemkoolwijk de potentie heeft om te voldoen aan de huidige woonvraag. Maar als je goed kijkt sluit de typerende bloemkoolstructuur met woonerven juist aan bij de huidige vraag naar collectiviteit en buurtgevoel, met veel groen en ruimte: veel wijken zijn pareltjes verstopt onder een dikke laag stof.Ittersumerlanden, een bloemkoolwijk uit 1982, ligt aan de oostkant van Zwolle-Zuid. De opgave was herstructurering van de openbare ruimte en renovatie van de woningen. De wijkheeft genoeg potentie en kwaliteit: omzoomd door groen, dorps en informeel, maar met slecht geïsoleerde woningen en een verloederde openbare ruimte.In drie woonworkshops met bewoners is het concept van Ittersumerlanden ontstaan. Uit de gesprekken bleek dat ze zich vooral identificeren met hun eigen woning en niet met de wijk:deze heeft geen eigen identiteit. Het dorpse en groene karakter werd geroemd. Deze twee eigenschappen hebben we versterkt in zowel de woningen als de woonomgeving. In samenspraak met bewoners is een nieuwe identiteit voor de wijk gekozen: dorps en informeel wonen in het groen.Stedenbouwkundig was vooral het ontbreken van een duidelijke scheiding tussen voor- en achterkanten een probleem. De achterkanten van de woningen zijn geclusterd door het aanbrengen van ‘groene’ randen rondom de blokken. Deze randen versterken het groene karakter van de wijk. Ook ontstaat er een duidelijk verschil tussen openbaar en privé. De voorkanten en koppen zijn zoveel mogelijk aan het openbaar gebied gelegd met een eenduidige architectuur. De gerenoveerde woningen krijgen een nieuwe jas (gevel en dak) die aansluit bij de dorpse identiteit. De kantige, nieuwe contour van de woningen verwijst naar boerenschuren op het platteland. Zwart hout met witte accenten en groene hagen versterken verder het dorpsgevoel en dragen bij aan de nieuwe dorpse identiteit.Deze nieuwe identiteit is de drager van het plan. Hierdoor heeft de wijk een tweede leven gekregen en misschien zelfs een beter uithoudingsvermogen dan zijn nieuwbouwcollega’s inde buurt.