Aan de A-10 in Amsterdam heeft Heren 5 architecten een woonzorggebouw ontworpen voor dak- en thuislozen in opdracht voor Stadgenoot. HVO-Querido is de huurder/gebruiker van het gebouw. Het woongebouw omvat 4 gebouwen in 1: een huis voor passanten, een huis voor groepswoningen, een internaat en een aantal zelfstandige woningen. Een mogelijke wooncarriere van compleet begeleidt tot zelfstandig wonen.

Eén met 2-kleurig aluminium bekleed volume is rondom een groene long van buitenruimten gevouwen en bovenop een stevige natuurstenen plint geplaatst. Aan deze groene long zijn alle algemene vertrekken geordend; van keuken en (groeps)woonkamer tot de entrees van de individuele woningen. In de natuurstenen plint is een kunstproject van Frederik Molenschot ‘getatoeërd’:
uitgelaserde iconen, ontworpen door Frederik Molenschot op basis van intensief overleg met de toekomstige bewoners, met verwijzingen naar de ‘sleutel tot geluk’. Het kunstwerk aan de gevel is onderdeel van een serie kunsttoepassingen in, om en aan het gebouw.

Met een onder- (plint), tussen- (laagbouw aan de straat) en bovenwereld (toren aan de A-10) is de aansluiting met de omgeving gevonden op 3 schaalniveaus: straat, buurt en stad. De architectuur van het gebouw bestaat uit een verdeling in horizontale rijglijnen met daartussen individuele, verticale elementen, verlopend in schaal en vorm. Met een aantal verbijzonderingen wordt elke plek in en aan het gebouw specifiek gemaakt. Het optimisme van de naoorlogse Westelijke Tuinsteden is hiermee voelbaar.
De fascinaties die aan de basis van het ontwerp liggen zijn de spanningen tussen het individu –de dak- en thuisloze- en het collectief –het woongebouw. De gradatie van collectief naar individueel wonen, in één gebouw, is terug te vinden in de architectuur, indeling, interieur en identiteit van het woongebouw.

Aan de A-10 in Amsterdam heeft Heren 5 architecten een woonzorggebouw ontworpen voor dak- en thuislozen in opdracht voor Stadgenoot. HVO-Querido is de huurder/gebruiker van het gebouw. Het woongebouw omvat 4 gebouwen in 1: een huis voor passanten, een huis voor groepswoningen, een internaat en een aantal zelfstandige woningen. Een mogelijke wooncarriere van compleet begeleidt tot zelfstandig wonen.

Eén met 2-kleurig aluminium bekleed volume is rondom een groene long van buitenruimten gevouwen en bovenop een stevige natuurstenen plint geplaatst. Aan deze groene long zijn alle algemene vertrekken geordend; van keuken en (groeps)woonkamer tot de entrees van de individuele woningen. In de natuurstenen plint is een kunstproject van Frederik Molenschot ‘getatoeërd’:
uitgelaserde iconen, ontworpen door Frederik Molenschot op basis van intensief overleg met de toekomstige bewoners, met verwijzingen naar de ‘sleutel tot geluk’. Het kunstwerk aan de gevel is onderdeel van een serie kunsttoepassingen in, om en aan het gebouw.

Met een onder- (plint), tussen- (laagbouw aan de straat) en bovenwereld (toren aan de A-10) is de aansluiting met de omgeving gevonden op 3 schaalniveaus: straat, buurt en stad. De architectuur van het gebouw bestaat uit een verdeling in horizontale rijglijnen met daartussen individuele, verticale elementen, verlopend in schaal en vorm. Met een aantal verbijzonderingen wordt elke plek in en aan het gebouw specifiek gemaakt. Het optimisme van de naoorlogse Westelijke Tuinsteden is hiermee voelbaar.
De fascinaties die aan de basis van het ontwerp liggen zijn de spanningen tussen het individu –de dak- en thuisloze- en het collectief –het woongebouw. De gradatie van collectief naar individueel wonen, in één gebouw, is terug te vinden in de architectuur, indeling, interieur en identiteit van het woongebouw.